Драган Симовић: Вилењакова вечерња песма радосница
Колико је љубави у нама,
толико је љубави
и према нама.
Колико поклањамо,
толико и примамо.
Што више дајемо,
све више нам се даје.
Када све разделимо,
тада све имамо.
Сунце што сија из нас,
обасјаће све нас,
све знане и незнане светове.
Када бисмо знали
оно што не знамо,
тада бисмо се
свега одрекли,
јер свако имање
чини нас робом
самога имања.
Све што ће нам
игда и игде затребати,
то већ постоји свуда око нас.
Одувек и заувек!
Васељена је изобилна.
Творац нам нуди
и оно што не иштемо,
пошто што ми не умемо
ишта да иштемо.


