Велика Томић: Постојбина


Мучи сад вале плави
да кобну тишину
на миру чујем
сунце и сјајни свици
погасите светла
да буде, као у тамници.

Море, утишај таласе
док лутам насипом
зрикавца, песму да чујем
ту, под каменом
са њим да болујем.

Месече, не прати ми кораке
не одај ми стопала 
да не отерам зрикавца, невесела.
Зрик нека се чује и одјекује
преко мора и данских долина
где је љубав моја
где је моја, Постојбина.

Постави коментар