Верица Стојиљковић: Нек

Нек ветар будем,
трепавице да ти понесем,
под облак сакријем.
Нек месечева срма будем,
спавалицу од ње да сплетем
на њој да те успавам.
Нек треперава звезда будем,
од зрака и мекоте ноћи
сан да ти изаткам.
Нек роса Сунчева будем
капима радосним да те окитим
и јутром разбудим!
