Мирослав Цера Михаиловић: Лом XI


опрост љубав каквој служе сврси

кога вежу мудра слова претка

живо клупко ко ће да размрси

ко да опет крене испочетка

.

стало све је не мери се време

не пристиже оно што се чека

оглувео за испразне теме

себе сама ловиш предалека

.

врата зјапе испражњена кућа

испред ногу повучена црта

прослављаш ли нова посрнућа

.

дресираш у себи верног хрта

шта још оста у теби да сруше

вид се гаси пут путују душе

вид се гаси пут путују душе
.

М.Ц.М: Збирка песама – “Лом“

Постави коментар