Стари Словен: На рубовима вечности


Нежном плавом светлошћу мазим твоје божанско лице

Звездани прах посипам ти по коси

Ја сам ветар што те носи бескрајима садашњости

И сунце што ти топлотом греје груди

 

 

Дозови ме гласом твојим

Дозови ме јер само њега препознајем

Од хиљаде других, само теби сам наклоњен

 

 

Богови ме послаше, да ти обасјам путе

И да те штитим од таме и мрачних злодуха

Тебе, моја једина!

11. студена, 7524. године
ubzgbcrmcpi

Постави коментар