Анђелко Заблаћански: Можда је тако


Беспућима лутам, а

знам, и та једна, стопама

наде утабана,  стаза опет

у беспуће води. Остаје,

само реч неизречена,

реч као звезда водиља

која је дуго већ угашена.

 

Постави коментар