Драгош Павић: Мутнина живота

Колико ћеш летети док се не замрачи
и настане смирај за живот
коме је лепота понуђена да се чува,
воли, расцветава, маштом оплови,
гнезда направи,
или донесе чемер суноврата,
дангубан, љубави лишен
Чести облаци, каткада сурово сиви,
али и небеско румени,
носе и мутнину али
и позлату и бистрину
Живот је широколист јер је
велики мајстор држао
и длето и кист.
Док око себе гледаш у сликама,
отровно биље отпадом времеплова
надутост твори и мисао жари,
животну опорост горчином прави.
Кад време окује простор,
све безгрешне наде отрезне се
и светлошћу превазуђо говор
који се у самоодбрани чемерно прене.
А онда нагрну гавранови
Да из дубине мисли поваде семе,
Наруше китњасте људске двери
И закопају разбуктало време.
